„Tres metros sobre el cielo”, czyli „Trzy metry nad niebem” jest filmem o którym dziś chciałam Wam napisać. Siadłam sobie spokojnie przed monitorem, przyłożyłam palce do klawiatury i…nic. Nie potrafiłam skleić nawet jednego sensownego zdania. I nie, nie chodzi o to że film mi się nie podobał. Wręcz przeciwnie, film zawładnął moimi myślami, jednak nie potrafię chyba przelać tego na „papier”. Jednak spróbuję…

„Film opowiada historię dwóch młodych ludzi z zupełnie innych światów. Babi jest spokojną studentką, Hache jest gwałtowny i porywczy. Jednak między nimi narodzi się niekonwencjonalna miłość opatrzona walką większą niż się spodziewali. Historia miłości współczesnych Romeo i Julii na podstawie powieści Federico Moccia.”

Powiedzcie szczerze, co sądziłyście po opisie. Kicz, nuda, przereklamowany temat? Ja osobiście tak pomyślałam. Jednak gdy po raz kolejny trafiłam na ten tytuł, skusiłam się. Wtedy stało się też coś niesamowitego, film mało że mi się spodobał, ja jestem pewna że zapamiętam go na długi czas. Jednak o co takie halo w moim wykonaniu? O sposób przekazu. Co z tego, że historia jakich wiele…on zły, ona dobra, nienawidzą się, a potem kochają. Tu jednak chodzi o coś więcej. Gdy zaczniemy oglądać, wstąpimy do świata Hache, chłopaka zranionego przez los, który pod powierzchowną gwałtownością, nienawiścią, skrywa coś znacznie lepszego. Babi natomiast odnajduje w sobie nowe oblicze, tak różne od wyobrażeń ludzi wokół niej. To też może brzmieć protekcjonalnie, jednak gdy oprawimy to w szybką jazdę na motorze, ciekawą muzykę i niebanalne zakończenie, dostajemy niesamowite dwie godziny o których nie zapomnimy od razu po wyłączeniu komputera. Bo przecież każda historia ma swój koniec, jednak sposób jej przekazu daje nam dwie możliwości: szybko zapomnieć albo pomyśleć chociaż chwilę. Dla mnie w tym filmie wygrała zdecydowanie druga opcja. A jak wy wybierzecie to zależy tylko i wyłącznie od Was i od tego jak zrozumiecie ten film.